هنر، رسانه و سلامت
سالگشت

27 مرداد، دقيقا يک سال از آغاز اين ستون مي‌گذرد. خيلي سال است که در دو حيطه سينما و پزشکي حضور توامان دارم و همواره در پي پيوند ميان اين دو گستره به ظاهر ناهم‌جنس بوده‌ام.
از سويي هفته‌نامه سلامت توانسته بود طي سه چهار سال به سبک و زباني دست يابد که هم با مخاطبان عام ارتباط داشته باشد و هم از موضوعات و زيرشاخه‌هاي تخصصي سلامت بگويد. کسي گمان نمي‌کرد که نشريه‌اي با اين تمرکز موضوعي بتواند تا اين حد پرخواننده و خواندني شود. برايم جالب بود – و هست که استتيک ژورناليسم هم در حد بالا و حرفه‌اي رعايت مي‌شود، چه در گرافيک و تيتر زني و چه در سنجش مداوم خواسته خوانندگان – بي‌آنکه احيانا در دام‌هاي زرد گرفتار شود. بنابراين، يک سال پيش که به نوشتن در «سلامت» دعوت شدم، خرسند بودم که اين نشريه بهترين بستر دغدغه هنر و سلامت است. با يک تعريف کلي و بر مبناي جزيي‌نگري، اين ستون را آغاز کردم. به قول دوستان، يک عنوان فوق‌تخصصي که استمرار آن در حد ستون ثابت هفتگي بعيد به نظر مي‌رسيد. براي خودم هم حيطه نسبتا ناشناخته‌اي بود که مسبوق به سابقه‌اي نبود. براي اولين بار بود که مطبوعات ايران صاحب چنين گرايشي مي‌شدند. برخي نوشته‌هاي پراکنده و به‌طور عمده متکي بر تحليل روان‌شناسي شخصيت‌ها نوشته شده بودند؛ اما شاهد نگاهي تا اين حد جدي و ريزبينانه به همه شاخه‌هاي ارتباطي ميان اين دو نبوديم. جامعيت تعريف سلامت در عصر کنوني و بي مرزي محدوده‌هايي که از سوي هنرمندان ديده مي‌شوند، اشتراکات هنر و سلامت را روز به روز بيشتر کرده است. با اين ضرورت و با وجود هراس محدوديت‌هاي موردي و موضوعي، کار را آغاز کردم. مدير و سردبير يک نشريه، وقتي با باز شدن يک ستون موافقت مي‌کنند که چشم انداز مثبتي براي ادامه يافتن و خوب ادامه يافتن آن داشته باشند. اعتماد مسوولان «سلامت»، بدون وجود سابقه‌اي در اين زمينه فوق‌تخصصي، رفتار اميدوارکننده و انگيزه بخشي بود. در طول اين يک سال، همواره و به‌صورت مرتب (جز چند سه چهار هفته) شاهد انتشار هفتگي اين ستون بوده‌ايم. با نگاهي که هم شامل کليات و پژوهش‌ها مي‌شود و هم به نمونه‌هاي موردي مي‌پردازد. فيلم‌هاي سينمايي و مجموعه‌هاي تلويزيوني، از اين منظر ديده شدند و درباره‌شان نوشتم.
اکنون خوشحاليم که پس از يک سال همچنان ستون‌هاي اين «ستون» پابرجاست و جامعه هنري (به ويژه سينمايي) به اين ارتباط حساس‌تر شده است. خطاها کمتر شده و از مشاوران سلامت براي بهتر ساختن آثارخود دعوت مي‌کنند. مي‌دانند که آثارشان از اين منظر رصد مي‌شود. يکي دو ماهي است که شبکه سلامت راديو هم برنامه «صدا، دوربين، سلامت» را با همين اهداف آغاز کرده‌ که در ادامه همين راه است. يک سال براي کاري که قصد فرهنگ سازي دارد، تنها در حکم آغاز است. اميدوارم که ديگران هم دست به کار شوند و سلامت را چونان هدفي متعالي در هنر و رسانه جست و جو کنيم.

مشاهده مطلب ارسال شده بعد