نمایش جزئیات مطلب / زمان مخابره مطلب :8/11/1386 15:19:0 تعداد بازديد كنندگان مطلب:28738 آشنايي با درمانهاي اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر افسردگي و اضطراب ممنوع! اختلال افسردگي ماژور، يک بيماري جدي است که با خطر وقوع مرگ و مير در مبتلايان همراه است. اين بيماري با «احساس ناتوانکننده افسردگي» و «بيارزش بودن» شناخته ميشود. معيارهاي استاندارد براي تشخيص افسردگي اساسي عبارتند از خلق افسرده يا از دست دادن احساس لذت و خوشي نسبت به فعاليتهاي روزمره زندگي براي مدت حداقل دو هفته. البته اين تغيير خلق به سمت خلق افسرده، براساس مقايسه وضعيت بيمار با حالت طبيعي عنوان ميشود. علايم افسردگي در اين بيماري بايد باعث اختلال در عملکرد طبيعي فرد شوند. هر چند که علت اصلي افسردگي اساسي مشخص نيست، محققان هنوز به بررسي تغييرات بيوشيميايي مغز انسان در مبتلايان به اين بيماري مشغولند. بر هم خوردن تعادل انتقال سروتونين، انتقال غيرطبيعي کولينرژيک و کاتکولامينرژيک نيز ممکن است در اين روند دخيل باشند.علايم اصلياختلال اضطرابي منتشر نيز يک بيماري مزمن ناتوانکننده است که با «اضطراب ناخواسته و غيرقابل کنترل» توصيف ميشود. معيارهاي DSM-IV-TR براي تشخيص اين بيماري عبارتند از «احساس اضطراب و نگراني براي مدت بيش از 6 ماه که با حداقل 3 علامت از علايم خستگي و ضعف، اختلال در تمرکز، تحريکپذيري، گرفتگي عضلاني و بر هم خوردن وضعيت خواب همراه باشد.» اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر معمولا با يکديگر همراه هستند.در درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، رفتار درماني همانند دارودرماني موثر است. به طور کلي درمانهاي غيردارويي براي اين دو بيماري عبارتند از «تکنيکهاي رواندرماني مانند شناخت- رفتار درماني» و «درمانهاي گروهي». شناخت- رفتاردرماني با نحوه تفکر فرد، اختلال خلق او را بهبود ميبخشد. رفتار درماني هم به افراد ياد ميدهد که چگونه نسبت به وقايع محيطي واکنش نشان دهند تا دچار افسردگي يا اضطراب نشوند. درمانهاي داروييدرمانهاي دارويي موجود براي اختلال افسردگي اساسي عبارتند از: تجويز داروهاي ضدافسردگي سهحلقهاي، داروهاي مهارکننده مونوآمينواکسيداز و نسل جديد داروهاي ضد افسردگي شامل مهارکنندههاي اختصاصي بازجذب سروتونين. در مورد داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، دو گروه قابل ذکر هستند: گروه اول يا مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين (SSRIs) شامل« ايستالوپرام» با نام تجاري لکزاپرو (Lexapro)، «سيتالوپرام» با نام تجاري سلکسا (Celexa)، «فلوکستين» با نام تجاري پروزاک، «فلوواکسامين» با نام تجاري لووکس (Luvox)، «پاروکستين» با نام تجاري پاکسيل (Paxil) و «سرترالين» با نام تجاري زولوفت (Zoloft). گروه دوم، مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين و نوراپينفرين هستند که شامل «دولوکستين» با نام تجاري سيمبالتا (Cymbalta) و «ونلافاکسين» با نام تجاري افکسور ميشوند. مکانيسم اثر اين داروهاي گروه دوم به درستي مشخص نيست، اما به نظر ميرسد که فعاليت سروتونين، نوراپي نفرين يا دوپامين را در دستگاه عصبي مرکزي تحت تاثير قرار ميدهند. داروهاي مهارکننده انتخابي بازجذب سروتونين، خط اول درمان افسردگي هستند، زيرا اين گروه داروها در مقايسه با ترکيبات قديميتر، هر چند که اثربخشي مشابهي دارند، ولي بيخطرترند. به طور کلي، داروهاي موجود در گروه مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين همه در سطح يکساني از نظر اثربخشي و کيفيت قرار دارند.با استفاده از داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، ضد افسردگيهاي سهحلقهاي و مهارکنندههاي بازجذب مونوآمينواکسيداز، گزينههاي پيشنهادي براي درمان اختلال اضطرابي منتشر عبارتند از تجويز بنزوديازپينها، آزاپيرونها و بتابلاکرها.بررسي دقيقتر سيتالوپرامسيتالوپرام، براي درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر در بزرگسالان بالاي 18 سال تجويز ميشود. در بيماراني که معيارهاي تشخيصي DSM-IV-TR براي ابتلا به اختلال افسردگي اساسي يا اختلال اضطرابي منتشر دارند، اثربخشي و ايمني يک دوره کوتاه هشت هفتهاي مصرف سيتالوپرام در مقايسه با دارونما به اثبات رسيده است. به طور کلي، سيتالوپرام در مطالعات باليني بر روي مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، بيخطر و اثربخش گزارش شده است.شايعترين عارضه جانبي ناشي از مصرف سيتالوپرام عبارتند از بيخوابي، اختلال انزال، تهوع، تعريق، خستگي و خوابآلودگي. شيوع اين عوارض جانبي در مصرفکنندگان در حدود 5 درصد يا حتي بيشتر است. در يک مطالعه آيندهنگر، 20 ميليگرم در روز سيتالوپرام به بيماران داده شد و در گروه ديگر، روزانه 40 ميليگرم. ميزان پاسخدهي به روزانه 20 ميليگرم سيتالوپرام در مقايسه با روزانه 40 ميليگرم سيتالوپرام بيشتر بوده است.ممنوعيتهاي داروييلازم به ذکر است که تجويز داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين به همراه مهارکنندههاي مونوآميناکسيداز ممنوع است. داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، از جمله سيتالوپرام بايد در بيماران تحت درمان با ضدافسردگيهاي سهحلقهاي با احتياط تجويز شود. به علاوه، مهارکنندههاي بازجذب سروتونين در صورتي که همراه با NSMDs مصرف شوند، باعث افزايش خطر خونريزي ميشوند.نتيجهگيريهر دو اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، مشکلات روانپزشکي جدي هستند که در صورتي که درمان نشده باقي بمانند، ميتوانند کشنده باشند. البته علل بيوشيميايي، ژنتيک و محيطي اين اختلالات هنوز به درستي شناخته نشده است. جديدترين گروه داروهاي ضد افسردگي، مهارکنندههاي انتخابي سروتونين هستند. محققان معتقدند که استفاده از نسل جديد داروهاي ضدافسردگي همراه با بهرهگيري از تکنيکهاي رواندرماني، بيشترين اثربخشي و ايمني را در مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر دارند. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
آشنايي با درمانهاي اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر افسردگي و اضطراب ممنوع! اختلال افسردگي ماژور، يک بيماري جدي است که با خطر وقوع مرگ و مير در مبتلايان همراه است. اين بيماري با «احساس ناتوانکننده افسردگي» و «بيارزش بودن» شناخته ميشود. معيارهاي استاندارد براي تشخيص افسردگي اساسي عبارتند از خلق افسرده يا از دست دادن احساس لذت و خوشي نسبت به فعاليتهاي روزمره زندگي براي مدت حداقل دو هفته. البته اين تغيير خلق به سمت خلق افسرده، براساس مقايسه وضعيت بيمار با حالت طبيعي عنوان ميشود. علايم افسردگي در اين بيماري بايد باعث اختلال در عملکرد طبيعي فرد شوند. هر چند که علت اصلي افسردگي اساسي مشخص نيست، محققان هنوز به بررسي تغييرات بيوشيميايي مغز انسان در مبتلايان به اين بيماري مشغولند. بر هم خوردن تعادل انتقال سروتونين، انتقال غيرطبيعي کولينرژيک و کاتکولامينرژيک نيز ممکن است در اين روند دخيل باشند.علايم اصلياختلال اضطرابي منتشر نيز يک بيماري مزمن ناتوانکننده است که با «اضطراب ناخواسته و غيرقابل کنترل» توصيف ميشود. معيارهاي DSM-IV-TR براي تشخيص اين بيماري عبارتند از «احساس اضطراب و نگراني براي مدت بيش از 6 ماه که با حداقل 3 علامت از علايم خستگي و ضعف، اختلال در تمرکز، تحريکپذيري، گرفتگي عضلاني و بر هم خوردن وضعيت خواب همراه باشد.» اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر معمولا با يکديگر همراه هستند.در درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، رفتار درماني همانند دارودرماني موثر است. به طور کلي درمانهاي غيردارويي براي اين دو بيماري عبارتند از «تکنيکهاي رواندرماني مانند شناخت- رفتار درماني» و «درمانهاي گروهي». شناخت- رفتاردرماني با نحوه تفکر فرد، اختلال خلق او را بهبود ميبخشد. رفتار درماني هم به افراد ياد ميدهد که چگونه نسبت به وقايع محيطي واکنش نشان دهند تا دچار افسردگي يا اضطراب نشوند. درمانهاي داروييدرمانهاي دارويي موجود براي اختلال افسردگي اساسي عبارتند از: تجويز داروهاي ضدافسردگي سهحلقهاي، داروهاي مهارکننده مونوآمينواکسيداز و نسل جديد داروهاي ضد افسردگي شامل مهارکنندههاي اختصاصي بازجذب سروتونين. در مورد داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، دو گروه قابل ذکر هستند: گروه اول يا مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين (SSRIs) شامل« ايستالوپرام» با نام تجاري لکزاپرو (Lexapro)، «سيتالوپرام» با نام تجاري سلکسا (Celexa)، «فلوکستين» با نام تجاري پروزاک، «فلوواکسامين» با نام تجاري لووکس (Luvox)، «پاروکستين» با نام تجاري پاکسيل (Paxil) و «سرترالين» با نام تجاري زولوفت (Zoloft). گروه دوم، مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين و نوراپينفرين هستند که شامل «دولوکستين» با نام تجاري سيمبالتا (Cymbalta) و «ونلافاکسين» با نام تجاري افکسور ميشوند. مکانيسم اثر اين داروهاي گروه دوم به درستي مشخص نيست، اما به نظر ميرسد که فعاليت سروتونين، نوراپي نفرين يا دوپامين را در دستگاه عصبي مرکزي تحت تاثير قرار ميدهند. داروهاي مهارکننده انتخابي بازجذب سروتونين، خط اول درمان افسردگي هستند، زيرا اين گروه داروها در مقايسه با ترکيبات قديميتر، هر چند که اثربخشي مشابهي دارند، ولي بيخطرترند. به طور کلي، داروهاي موجود در گروه مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين همه در سطح يکساني از نظر اثربخشي و کيفيت قرار دارند.با استفاده از داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، ضد افسردگيهاي سهحلقهاي و مهارکنندههاي بازجذب مونوآمينواکسيداز، گزينههاي پيشنهادي براي درمان اختلال اضطرابي منتشر عبارتند از تجويز بنزوديازپينها، آزاپيرونها و بتابلاکرها.بررسي دقيقتر سيتالوپرامسيتالوپرام، براي درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر در بزرگسالان بالاي 18 سال تجويز ميشود. در بيماراني که معيارهاي تشخيصي DSM-IV-TR براي ابتلا به اختلال افسردگي اساسي يا اختلال اضطرابي منتشر دارند، اثربخشي و ايمني يک دوره کوتاه هشت هفتهاي مصرف سيتالوپرام در مقايسه با دارونما به اثبات رسيده است. به طور کلي، سيتالوپرام در مطالعات باليني بر روي مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، بيخطر و اثربخش گزارش شده است.شايعترين عارضه جانبي ناشي از مصرف سيتالوپرام عبارتند از بيخوابي، اختلال انزال، تهوع، تعريق، خستگي و خوابآلودگي. شيوع اين عوارض جانبي در مصرفکنندگان در حدود 5 درصد يا حتي بيشتر است. در يک مطالعه آيندهنگر، 20 ميليگرم در روز سيتالوپرام به بيماران داده شد و در گروه ديگر، روزانه 40 ميليگرم. ميزان پاسخدهي به روزانه 20 ميليگرم سيتالوپرام در مقايسه با روزانه 40 ميليگرم سيتالوپرام بيشتر بوده است.ممنوعيتهاي داروييلازم به ذکر است که تجويز داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين به همراه مهارکنندههاي مونوآميناکسيداز ممنوع است. داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، از جمله سيتالوپرام بايد در بيماران تحت درمان با ضدافسردگيهاي سهحلقهاي با احتياط تجويز شود. به علاوه، مهارکنندههاي بازجذب سروتونين در صورتي که همراه با NSMDs مصرف شوند، باعث افزايش خطر خونريزي ميشوند.نتيجهگيريهر دو اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، مشکلات روانپزشکي جدي هستند که در صورتي که درمان نشده باقي بمانند، ميتوانند کشنده باشند. البته علل بيوشيميايي، ژنتيک و محيطي اين اختلالات هنوز به درستي شناخته نشده است. جديدترين گروه داروهاي ضد افسردگي، مهارکنندههاي انتخابي سروتونين هستند. محققان معتقدند که استفاده از نسل جديد داروهاي ضدافسردگي همراه با بهرهگيري از تکنيکهاي رواندرماني، بيشترين اثربخشي و ايمني را در مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر دارند. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
علايم افسردگي در اين بيماري بايد باعث اختلال در عملکرد طبيعي فرد شوند. هر چند که علت اصلي افسردگي اساسي مشخص نيست، محققان هنوز به بررسي تغييرات بيوشيميايي مغز انسان در مبتلايان به اين بيماري مشغولند. بر هم خوردن تعادل انتقال سروتونين، انتقال غيرطبيعي کولينرژيک و کاتکولامينرژيک نيز ممکن است در اين روند دخيل باشند.علايم اصلي
اختلال اضطرابي منتشر نيز يک بيماري مزمن ناتوانکننده است که با «اضطراب ناخواسته و غيرقابل کنترل» توصيف ميشود. معيارهاي DSM-IV-TR براي تشخيص اين بيماري عبارتند از «احساس اضطراب و نگراني براي مدت بيش از 6 ماه که با حداقل 3 علامت از علايم خستگي و ضعف، اختلال در تمرکز، تحريکپذيري، گرفتگي عضلاني و بر هم خوردن وضعيت خواب همراه باشد.» اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر معمولا با يکديگر همراه هستند.
در درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، رفتار درماني همانند دارودرماني موثر است. به طور کلي درمانهاي غيردارويي براي اين دو بيماري عبارتند از «تکنيکهاي رواندرماني مانند شناخت- رفتار درماني» و «درمانهاي گروهي». شناخت- رفتاردرماني با نحوه تفکر فرد، اختلال خلق او را بهبود ميبخشد. رفتار درماني هم به افراد ياد ميدهد که چگونه نسبت به وقايع محيطي واکنش نشان دهند تا دچار افسردگي يا اضطراب نشوند. درمانهاي دارويي
درمانهاي دارويي موجود براي اختلال افسردگي اساسي عبارتند از: تجويز داروهاي ضدافسردگي سهحلقهاي، داروهاي مهارکننده مونوآمينواکسيداز و نسل جديد داروهاي ضد افسردگي شامل مهارکنندههاي اختصاصي بازجذب سروتونين. در مورد داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، دو گروه قابل ذکر هستند: گروه اول يا مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين (SSRIs) شامل« ايستالوپرام» با نام تجاري لکزاپرو (Lexapro)، «سيتالوپرام» با نام تجاري سلکسا (Celexa)، «فلوکستين» با نام تجاري پروزاک، «فلوواکسامين» با نام تجاري لووکس (Luvox)، «پاروکستين» با نام تجاري پاکسيل (Paxil) و «سرترالين» با نام تجاري زولوفت (Zoloft). گروه دوم، مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين و نوراپينفرين هستند که شامل «دولوکستين» با نام تجاري سيمبالتا (Cymbalta) و «ونلافاکسين» با نام تجاري افکسور ميشوند. مکانيسم اثر اين داروهاي گروه دوم به درستي مشخص نيست، اما به نظر ميرسد که فعاليت سروتونين، نوراپي نفرين يا دوپامين را در دستگاه عصبي مرکزي تحت تاثير قرار ميدهند. داروهاي مهارکننده انتخابي بازجذب سروتونين، خط اول درمان افسردگي هستند، زيرا اين گروه داروها در مقايسه با ترکيبات قديميتر، هر چند که اثربخشي مشابهي دارند، ولي بيخطرترند. به طور کلي، داروهاي موجود در گروه مهارکنندههاي انتخابي بازجذب سروتونين همه در سطح يکساني از نظر اثربخشي و کيفيت قرار دارند.
با استفاده از داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، ضد افسردگيهاي سهحلقهاي و مهارکنندههاي بازجذب مونوآمينواکسيداز، گزينههاي پيشنهادي براي درمان اختلال اضطرابي منتشر عبارتند از تجويز بنزوديازپينها، آزاپيرونها و بتابلاکرها.بررسي دقيقتر سيتالوپرام
سيتالوپرام، براي درمان اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر در بزرگسالان بالاي 18 سال تجويز ميشود. در بيماراني که معيارهاي تشخيصي DSM-IV-TR براي ابتلا به اختلال افسردگي اساسي يا اختلال اضطرابي منتشر دارند، اثربخشي و ايمني يک دوره کوتاه هشت هفتهاي مصرف سيتالوپرام در مقايسه با دارونما به اثبات رسيده است. به طور کلي، سيتالوپرام در مطالعات باليني بر روي مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، بيخطر و اثربخش گزارش شده است.
شايعترين عارضه جانبي ناشي از مصرف سيتالوپرام عبارتند از بيخوابي، اختلال انزال، تهوع، تعريق، خستگي و خوابآلودگي. شيوع اين عوارض جانبي در مصرفکنندگان در حدود 5 درصد يا حتي بيشتر است. در يک مطالعه آيندهنگر، 20 ميليگرم در روز سيتالوپرام به بيماران داده شد و در گروه ديگر، روزانه 40 ميليگرم. ميزان پاسخدهي به روزانه 20 ميليگرم سيتالوپرام در مقايسه با روزانه 40 ميليگرم سيتالوپرام بيشتر بوده است.ممنوعيتهاي دارويي
لازم به ذکر است که تجويز داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين به همراه مهارکنندههاي مونوآميناکسيداز ممنوع است. داروهاي مهارکننده بازجذب سروتونين، از جمله سيتالوپرام بايد در بيماران تحت درمان با ضدافسردگيهاي سهحلقهاي با احتياط تجويز شود. به علاوه، مهارکنندههاي بازجذب سروتونين در صورتي که همراه با NSMDs مصرف شوند، باعث افزايش خطر خونريزي ميشوند.نتيجهگيريهر دو اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، مشکلات روانپزشکي جدي هستند که در صورتي که درمان نشده باقي بمانند، ميتوانند کشنده باشند. البته علل بيوشيميايي، ژنتيک و محيطي اين اختلالات هنوز به درستي شناخته نشده است. جديدترين گروه داروهاي ضد افسردگي، مهارکنندههاي انتخابي سروتونين هستند. محققان معتقدند که استفاده از نسل جديد داروهاي ضدافسردگي همراه با بهرهگيري از تکنيکهاي رواندرماني، بيشترين اثربخشي و ايمني را در مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر دارند. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
هر دو اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر، مشکلات روانپزشکي جدي هستند که در صورتي که درمان نشده باقي بمانند، ميتوانند کشنده باشند. البته علل بيوشيميايي، ژنتيک و محيطي اين اختلالات هنوز به درستي شناخته نشده است. جديدترين گروه داروهاي ضد افسردگي، مهارکنندههاي انتخابي سروتونين هستند. محققان معتقدند که استفاده از نسل جديد داروهاي ضدافسردگي همراه با بهرهگيري از تکنيکهاي رواندرماني، بيشترين اثربخشي و ايمني را در مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطرابي منتشر دارند.
مشاهده مطلب ارسال شده بعد
بیشتر بخوانید...
امتياز شما به تحلیل اين مطلب