نمایش جزئیات مطلب / زمان مخابره مطلب :27/12/1386 14:8:0 تعداد بازديد كنندگان مطلب:27365 داروخانهلوزارتانلوزارتان، آنتاگونيست گيرنده آنژيوتانسين دو، دارويي براي پايين آوردن فشارخون است. آنژيوتانسين دو، يک منقبض کننده عروقي فعال، هورمون اوليه فعالکننده سيستم رنين آنژيوتانسين و يک ترکيب مهم در پاتوفنريولوژي هيپرتنشن است. همچنين باعث تحريک ترشح آلدوسترون از قسمت کورتکس غدد فوقکليه ميشود. لوزارتان و متابوليت فعال آن، اثر آنژيوتانسين دو را در انقباض عروق و همچنين ترشح آلدوسترون را با مهار انتخابي اتصال آنژيوتانسين به گيرنده AT1 که در بافتهاي مختلف وجود دارد، بلوک ميکنند. لوزارتان از دستگاه گوارش به خوبي جذب ميشود و زمان رسيدن به حداکثر غلظت پلاسمايي لوزارتان و متابوليت فعال آن 3 تا 4 ساعت پس از مصرف خوراکي است. لوزارتان و متابوليت آن به شدت به پروتئينهاي پلاسما متصل ميشوند و حجم توزيع آنها به ترتيب 34 و 12 ليتر است. 35 درصد از اين دارو از ادرار و 60 درصد آن از مدفوع دفع ميشود.لوزارتان در درمان فشارخون بالا به تنهايي يا همراه با ساير داروهاي پايينآورنده فشارخون تجويز ميشود. اثر لوزارتان طي يک هفته ظاهر ميشود. پيگيريهاي مطالعاتي طولانيمدت نشان داده است که اثر درماني لوزارتان تا يک سال ماندگار بوده و عود مجدد بعد از دوره قطع مصرف آن ديده نشده است.در صورت سابقه حساسيت به اين دارو و نارسايي کبدي يا کليوي، بايد اين دارو با احتياط تجويز شود. همچنين نبايد لوزارتان را همراه با ترکيبات حاوي پتاسيم تجويز کرد. براساس ردهبندي FDA، لوزارتان در سه ماهه اول بارداري و شيردهي توصيه نميشود.عوارض جانبي اين دارو به طور معمول خفيف و گذراست و به طور عمده شامل افت فشارخون وضعيتي، گيجي، اختلال عملکرد کليوي و در موارد نادر کهير و آنژيوادما، افزايش مقدار آنزيمهاي کبدي، درد عضلاني و افزايش پتاسيم خون، درد پشت، اختلالات گوارشي و تنفسي است. بروز عارضه سرفه خشک که به طور معمول پس از مصرف داروهاي مهارکننده ACE ديده ميشود، با مصرف اين دارو بسيار ناچيز است.مصرف همزمان لوزارتان با ديورتيکهايي مانند اسپيرونولاکتون، تريامترون، آميلورايد و ترکيبات حاوي پتاسيم ممکن است باعث افزايش پتاسيم سرمي شود. مقدار مصرف لوزارتان در شروع درمان 50 ميليگرم يک بار در روز و در بيماران تحت درمان با ديورتيکها يا مبتلايان به نارسايي کبدي، 25 ميليگرم يک بار در روز است. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
داروخانهلوزارتانلوزارتان، آنتاگونيست گيرنده آنژيوتانسين دو، دارويي براي پايين آوردن فشارخون است. آنژيوتانسين دو، يک منقبض کننده عروقي فعال، هورمون اوليه فعالکننده سيستم رنين آنژيوتانسين و يک ترکيب مهم در پاتوفنريولوژي هيپرتنشن است. همچنين باعث تحريک ترشح آلدوسترون از قسمت کورتکس غدد فوقکليه ميشود. لوزارتان و متابوليت فعال آن، اثر آنژيوتانسين دو را در انقباض عروق و همچنين ترشح آلدوسترون را با مهار انتخابي اتصال آنژيوتانسين به گيرنده AT1 که در بافتهاي مختلف وجود دارد، بلوک ميکنند. لوزارتان از دستگاه گوارش به خوبي جذب ميشود و زمان رسيدن به حداکثر غلظت پلاسمايي لوزارتان و متابوليت فعال آن 3 تا 4 ساعت پس از مصرف خوراکي است. لوزارتان و متابوليت آن به شدت به پروتئينهاي پلاسما متصل ميشوند و حجم توزيع آنها به ترتيب 34 و 12 ليتر است. 35 درصد از اين دارو از ادرار و 60 درصد آن از مدفوع دفع ميشود.لوزارتان در درمان فشارخون بالا به تنهايي يا همراه با ساير داروهاي پايينآورنده فشارخون تجويز ميشود. اثر لوزارتان طي يک هفته ظاهر ميشود. پيگيريهاي مطالعاتي طولانيمدت نشان داده است که اثر درماني لوزارتان تا يک سال ماندگار بوده و عود مجدد بعد از دوره قطع مصرف آن ديده نشده است.در صورت سابقه حساسيت به اين دارو و نارسايي کبدي يا کليوي، بايد اين دارو با احتياط تجويز شود. همچنين نبايد لوزارتان را همراه با ترکيبات حاوي پتاسيم تجويز کرد. براساس ردهبندي FDA، لوزارتان در سه ماهه اول بارداري و شيردهي توصيه نميشود.عوارض جانبي اين دارو به طور معمول خفيف و گذراست و به طور عمده شامل افت فشارخون وضعيتي، گيجي، اختلال عملکرد کليوي و در موارد نادر کهير و آنژيوادما، افزايش مقدار آنزيمهاي کبدي، درد عضلاني و افزايش پتاسيم خون، درد پشت، اختلالات گوارشي و تنفسي است. بروز عارضه سرفه خشک که به طور معمول پس از مصرف داروهاي مهارکننده ACE ديده ميشود، با مصرف اين دارو بسيار ناچيز است.مصرف همزمان لوزارتان با ديورتيکهايي مانند اسپيرونولاکتون، تريامترون، آميلورايد و ترکيبات حاوي پتاسيم ممکن است باعث افزايش پتاسيم سرمي شود. مقدار مصرف لوزارتان در شروع درمان 50 ميليگرم يک بار در روز و در بيماران تحت درمان با ديورتيکها يا مبتلايان به نارسايي کبدي، 25 ميليگرم يک بار در روز است. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
لوزارتان از دستگاه گوارش به خوبي جذب ميشود و زمان رسيدن به حداکثر غلظت پلاسمايي لوزارتان و متابوليت فعال آن 3 تا 4 ساعت پس از مصرف خوراکي است. لوزارتان و متابوليت آن به شدت به پروتئينهاي پلاسما متصل ميشوند و حجم توزيع آنها به ترتيب 34 و 12 ليتر است. 35 درصد از اين دارو از ادرار و 60 درصد آن از مدفوع دفع ميشود.
لوزارتان در درمان فشارخون بالا به تنهايي يا همراه با ساير داروهاي پايينآورنده فشارخون تجويز ميشود. اثر لوزارتان طي يک هفته ظاهر ميشود. پيگيريهاي مطالعاتي طولانيمدت نشان داده است که اثر درماني لوزارتان تا يک سال ماندگار بوده و عود مجدد بعد از دوره قطع مصرف آن ديده نشده است.
در صورت سابقه حساسيت به اين دارو و نارسايي کبدي يا کليوي، بايد اين دارو با احتياط تجويز شود. همچنين نبايد لوزارتان را همراه با ترکيبات حاوي پتاسيم تجويز کرد. براساس ردهبندي FDA، لوزارتان در سه ماهه اول بارداري و شيردهي توصيه نميشود.
عوارض جانبي اين دارو به طور معمول خفيف و گذراست و به طور عمده شامل افت فشارخون وضعيتي، گيجي، اختلال عملکرد کليوي و در موارد نادر کهير و آنژيوادما، افزايش مقدار آنزيمهاي کبدي، درد عضلاني و افزايش پتاسيم خون، درد پشت، اختلالات گوارشي و تنفسي است. بروز عارضه سرفه خشک که به طور معمول پس از مصرف داروهاي مهارکننده ACE ديده ميشود، با مصرف اين دارو بسيار ناچيز است.مصرف همزمان لوزارتان با ديورتيکهايي مانند اسپيرونولاکتون، تريامترون، آميلورايد و ترکيبات حاوي پتاسيم ممکن است باعث افزايش پتاسيم سرمي شود. مقدار مصرف لوزارتان در شروع درمان 50 ميليگرم يک بار در روز و در بيماران تحت درمان با ديورتيکها يا مبتلايان به نارسايي کبدي، 25 ميليگرم يک بار در روز است. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
مشاهده مطلب ارسال شده بعد
بیشتر بخوانید...
امتياز شما به تحلیل اين مطلب