نمایش جزئیات مطلب / زمان مخابره مطلب :31/2/1387 11:1:0 تعداد بازديد كنندگان مطلب:591 دکتر مصطفي جلاليفخر هنر، رسانه و سلامتمافياي سيگار در سينماسينما در كنار همه شور و خيالي كه به زندگيهاي ما ارزاني داشته، با زندگيهاي سينمايياش، وسوسههايي نيز به جان ما انداخته است؛ به خصوص جوانان و الگو پذيرندگاني كه چشم به ستارگان محبوب خود دوختهاند. آن روي سكه سينما گاهي به خوبي اين روي ديگرش نيست كه بر پردههاي نقرهاي زندگي ميكند. همچنان و باوجود قوانين سختگيرانهتر سالهاي اخير، سينما در تبليغ سيگار بيشتر عمل كرده تا احيانا هشدار نسبت به آن. اولين و بزرگترين تبليغات سيگار با حضور «مارلون براندو» در فيلم «اتوبوسي به نام هوس» اتفاق افتاد و با «پدرخوانده» ادامه يافت. «کلارک گيبل» هم با سيگار برگ گوشه لبش در ذهنها ماندگار شد. سه مولفه ثابت جوانپسند «جيمز دين» در همه فيلمهايش، سيگار بود و تيشرت سفيد و جين آبي. «همفري بوگارت» در همه فيلمهايش با چنان مهارت و لذتي سيگار ميكشيد كه خيليها را به هوس ميانداخت، به ويژه در فيلم اسطوره عاشقانه «كازابلانكا». فيلمي كه همه چيزش دوست داشتني شد؛ از جمله سيگار كشيدنهاي بوگارت. هاليوود هيچگاه نتوانسته از وسوسه نمايش سيگار كشيدن و حواشي آن براي شكلدهي بخشي از پازل شخصيتها و فيگورسازي آنها چشم بپوشد. مهم نيست كه آدم بدها سيگار بكشند يا خوبها، مهم شيوه سيگار كشيدن آنها و موقعيتهايي است كه بهطور عمده جلوه فروشانهاند. بعيد است آمار دقيقي در دست باشد كه چند نفر با ديدن اين فيلمها به سيگار روي آوردهاند و سلامت خود را از دست دادهاند. جالب اين است كه آنها به اين جور فيلمها درجه R ميدهند كه به معناي منع نمايش براي زير شانزده سال است، در حالي كه آسيب پذيرترين گروه در اين زمينه 17 تا 25 سالهها هستند. بيگمان شركتهاي سيگار هم در پشت پرده اين فيلمها حضور پررنگي دارند. محض نمونه مشخص شد كه شرکت براون و ويليامسون بين سالهاي 1979 تا 1983، حدود يک ميليون دلار براي استفاده از سيگار «کول» در صحنههايي از 22 فيلم، پول پرداخت کردند.محض نمونه «سيلوستر استالونه» ترتيبي داد که اين محصول در پنج فيلم متعلق به شرکت فيلمسازي او حضوري موثر داشته باشد (از جمله در راكي 4 با بازي خودش) و در مقابل مبلغي معادل پانصد هزار دلار به صورت هداياي گران قيمت به او پرداخت شد. بعدها «پل نيومن» و «شون كانري» هم براي خوب سيگار كشيدن در فيلمهايي كه بازي كردهاند، هداياي گرانقيمتي از شركت توليد كننده آن مارك سيگار گرفتند. چرا آنها حاضر به پرداخت چنين مبالغ گزافي هستند؟! چون هنرپيشههاي محبوب، بهترين مشوق جوانان هستند؛ مشتاقاني كه با تقليد بخشي (يا همه) رفتارهاي سوپر استارها، خود را جاي آنان مينشانند. خيليها گمان ميكنند كه با شبيهگري نوع سيگار كشيدن بوگارت در كازابلانكا، ميتوانند شور دلچسب عاشقانه آن فيلم را تجربه كنند. غافل از آنكه اين خيال، خيلي زود در هياهوي واقعيت رنگ ميبازد اما واقعيت تلخ اعتياد به سيگار، بر سلامت آنها چنگ انداخته است. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
هنر، رسانه و سلامتمافياي سيگار در سينماسينما در كنار همه شور و خيالي كه به زندگيهاي ما ارزاني داشته، با زندگيهاي سينمايياش، وسوسههايي نيز به جان ما انداخته است؛ به خصوص جوانان و الگو پذيرندگاني كه چشم به ستارگان محبوب خود دوختهاند. آن روي سكه سينما گاهي به خوبي اين روي ديگرش نيست كه بر پردههاي نقرهاي زندگي ميكند. همچنان و باوجود قوانين سختگيرانهتر سالهاي اخير، سينما در تبليغ سيگار بيشتر عمل كرده تا احيانا هشدار نسبت به آن. اولين و بزرگترين تبليغات سيگار با حضور «مارلون براندو» در فيلم «اتوبوسي به نام هوس» اتفاق افتاد و با «پدرخوانده» ادامه يافت. «کلارک گيبل» هم با سيگار برگ گوشه لبش در ذهنها ماندگار شد. سه مولفه ثابت جوانپسند «جيمز دين» در همه فيلمهايش، سيگار بود و تيشرت سفيد و جين آبي. «همفري بوگارت» در همه فيلمهايش با چنان مهارت و لذتي سيگار ميكشيد كه خيليها را به هوس ميانداخت، به ويژه در فيلم اسطوره عاشقانه «كازابلانكا». فيلمي كه همه چيزش دوست داشتني شد؛ از جمله سيگار كشيدنهاي بوگارت. هاليوود هيچگاه نتوانسته از وسوسه نمايش سيگار كشيدن و حواشي آن براي شكلدهي بخشي از پازل شخصيتها و فيگورسازي آنها چشم بپوشد. مهم نيست كه آدم بدها سيگار بكشند يا خوبها، مهم شيوه سيگار كشيدن آنها و موقعيتهايي است كه بهطور عمده جلوه فروشانهاند. بعيد است آمار دقيقي در دست باشد كه چند نفر با ديدن اين فيلمها به سيگار روي آوردهاند و سلامت خود را از دست دادهاند. جالب اين است كه آنها به اين جور فيلمها درجه R ميدهند كه به معناي منع نمايش براي زير شانزده سال است، در حالي كه آسيب پذيرترين گروه در اين زمينه 17 تا 25 سالهها هستند. بيگمان شركتهاي سيگار هم در پشت پرده اين فيلمها حضور پررنگي دارند. محض نمونه مشخص شد كه شرکت براون و ويليامسون بين سالهاي 1979 تا 1983، حدود يک ميليون دلار براي استفاده از سيگار «کول» در صحنههايي از 22 فيلم، پول پرداخت کردند.محض نمونه «سيلوستر استالونه» ترتيبي داد که اين محصول در پنج فيلم متعلق به شرکت فيلمسازي او حضوري موثر داشته باشد (از جمله در راكي 4 با بازي خودش) و در مقابل مبلغي معادل پانصد هزار دلار به صورت هداياي گران قيمت به او پرداخت شد. بعدها «پل نيومن» و «شون كانري» هم براي خوب سيگار كشيدن در فيلمهايي كه بازي كردهاند، هداياي گرانقيمتي از شركت توليد كننده آن مارك سيگار گرفتند. چرا آنها حاضر به پرداخت چنين مبالغ گزافي هستند؟! چون هنرپيشههاي محبوب، بهترين مشوق جوانان هستند؛ مشتاقاني كه با تقليد بخشي (يا همه) رفتارهاي سوپر استارها، خود را جاي آنان مينشانند. خيليها گمان ميكنند كه با شبيهگري نوع سيگار كشيدن بوگارت در كازابلانكا، ميتوانند شور دلچسب عاشقانه آن فيلم را تجربه كنند. غافل از آنكه اين خيال، خيلي زود در هياهوي واقعيت رنگ ميبازد اما واقعيت تلخ اعتياد به سيگار، بر سلامت آنها چنگ انداخته است. مشاهده مطلب ارسال شده بعد
همچنان و باوجود قوانين سختگيرانهتر سالهاي اخير، سينما در تبليغ سيگار بيشتر عمل كرده تا احيانا هشدار نسبت به آن. اولين و بزرگترين تبليغات سيگار با حضور «مارلون براندو» در فيلم «اتوبوسي به نام هوس» اتفاق افتاد و با «پدرخوانده» ادامه يافت. «کلارک گيبل» هم با سيگار برگ گوشه لبش در ذهنها ماندگار شد. سه مولفه ثابت جوانپسند «جيمز دين» در همه فيلمهايش، سيگار بود و تيشرت سفيد و جين آبي. «همفري بوگارت» در همه فيلمهايش با چنان مهارت و لذتي سيگار ميكشيد كه خيليها را به هوس ميانداخت، به ويژه در فيلم اسطوره عاشقانه «كازابلانكا». فيلمي كه همه چيزش دوست داشتني شد؛ از جمله سيگار كشيدنهاي بوگارت. هاليوود هيچگاه نتوانسته از وسوسه نمايش سيگار كشيدن و حواشي آن براي شكلدهي بخشي از پازل شخصيتها و فيگورسازي آنها چشم بپوشد. مهم نيست كه آدم بدها سيگار بكشند يا خوبها، مهم شيوه سيگار كشيدن آنها و موقعيتهايي است كه بهطور عمده جلوه فروشانهاند. بعيد است آمار دقيقي در دست باشد كه چند نفر با ديدن اين فيلمها به سيگار روي آوردهاند و سلامت خود را از دست دادهاند. جالب اين است كه آنها به اين جور فيلمها درجه R ميدهند كه به معناي منع نمايش براي زير شانزده سال است، در حالي كه آسيب پذيرترين گروه در اين زمينه 17 تا 25 سالهها هستند. بيگمان شركتهاي سيگار هم در پشت پرده اين فيلمها حضور پررنگي دارند. محض نمونه مشخص شد كه شرکت براون و ويليامسون بين سالهاي 1979 تا 1983، حدود يک ميليون دلار براي استفاده از سيگار «کول» در صحنههايي از 22 فيلم، پول پرداخت کردند.محض نمونه «سيلوستر استالونه» ترتيبي داد که اين محصول در پنج فيلم متعلق به شرکت فيلمسازي او حضوري موثر داشته باشد (از جمله در راكي 4 با بازي خودش) و در مقابل مبلغي معادل پانصد هزار دلار به صورت هداياي گران قيمت به او پرداخت شد. بعدها «پل نيومن» و «شون كانري» هم براي خوب سيگار كشيدن در فيلمهايي كه بازي كردهاند، هداياي گرانقيمتي از شركت توليد كننده آن مارك سيگار گرفتند. چرا آنها حاضر به پرداخت چنين مبالغ گزافي هستند؟! چون هنرپيشههاي محبوب، بهترين مشوق جوانان هستند؛ مشتاقاني كه با تقليد بخشي (يا همه) رفتارهاي سوپر استارها، خود را جاي آنان مينشانند. خيليها گمان ميكنند كه با شبيهگري نوع سيگار كشيدن بوگارت در كازابلانكا، ميتوانند شور دلچسب عاشقانه آن فيلم را تجربه كنند. غافل از آنكه اين خيال، خيلي زود در هياهوي واقعيت رنگ ميبازد اما واقعيت تلخ اعتياد به سيگار، بر سلامت آنها چنگ انداخته است.
مشاهده مطلب ارسال شده بعد
بیشتر بخوانید...
امتياز شما به تحلیل اين مطلب