نمایش جزئیات خبر / زمان مخابره خبر :7/11/1388 14:21:0 تعداد بازديد كنندگان خبر:687 نامه بان کي مون، دبير کل سازمان ملل براي همدردي با مردم هاييتيهاييتي تنها نيستدرپي زلزله هاييتي با کي مون دبير کل سازمان ملل در نامهاي با مردم اين کشور ابراز همدردي کرد.دراين نامه آمده است:فاجعه در هاييتي دگربار چيزي را به ما به عنوان انسان نشان مي دهد که هميشه از آن آگاه بوده ايم: حتي در ميان بدترين خرابي، همواره اميد وجود دارد.اينجانب اين موضوع را شخصا هفته گذشته در پورتوپرنس مشاهده کردم. سازمان ملل متحمل عمده ترين ميزان تلفات در تاريخ خود شد. مقر ما در پايتخت هاييتي توده اي از بتن له شده و آهن مچاله شده بود. فکر کردم چگونه کسي مي توانست جان سالم بدربرده باشد؟ در عين حال لحظاتي پس از خروجم از هاييتي با قلبي آکنده از اندوه، دريافتم امداد گران بازمانده اي را پس از پنج روز زنده نجات دادند که زير آوار بدون غذا و آب مدفون شده بود. چنين انديشيدم که اين معجزه اي کوچک و نشانه اي از اميد است. فجايعي از نوع آنچه در هاييتي رخ داد يادآور شکنندگي زندگي ما است و درعين حال براستقامت ما نيز تاکيد دارد. ما شاهد صحنه هاي دلخراشي در تلويزيون بوده ايم: بناهاي ويران شده، اجساد رها شده در خيابان ها، مردم نيازمند به غذا، آب و سرپناه. اينجانب همه اين موارد و بيشتراز آن را درحاليکه درشهر مخروبه پورتوپرنس حرکت مي کردم، از نزديک شاهد بودم. اما چيز ديگري نيز ديدم – تجلي روحيه انساني قابل تحسين، مردمي که دشوارترين صدمه را متحمل شده بودند، در عين حال انعطاف پذيري شگفت آوري از خود نشان مي دادند.طي سفر کوتاهم، مردم عادي را ملاقات کردم. گروهي از مردان جوان در نزديکي کاخ رياست جمهوري تخريب شده به من گفتند که مي خواهند براي بازسازي هاييتي کمک نمايند. فراسوي بحران فعلي، آنان براي کار، آينده اي با منزلت، و شغل اميدوار بودند. آن سوي خيابان، مادر جواني را ملاقات کردم که با کودکان خود در چادري در پارک با اندک غذايي زندگي مي کرد. هزاران نفر مانند وي بودند که صبورانه سختي را تحمل و به يکديگر به بهترين شکل کمک مي کردند. او همانند ديگران ايمان داشت که به زودي کمک خواهد رسيد. به آنان گفتم "آمده ام به شما اميد دهم". "مايوس نباشيد". در پاسخ، آن مادر نيزاز جامعه بين المللي خواست به خاطر کودکانش و نسل هاي فردا، براي بازساي، به هاييتي کمک نمايند.براي آناني که همه چيز را از دست داده اند، کمک کافي نمي تواند به زودي تامين شود. اما با وجود مشکل چالش هاي تدارکاتي در پايتخت، جايي که همه خدمات و ظرفيت ها از بين رفته، به ميزان زياد در راه است. تا دوشنبه صبح، 40 تيم امداد و نجات بين المللي با بيش از 1700 نفر در حال کار بوده اند. ارائه آب سالم در حال افزايش است، چادر و سرپناه هاي موقتي به تعداد زياد در حال ورود است. بيمارستان هايي که به شدت صدمه ديده اند دوباره با کمک تيم هاي پزشکي بين المللي در حال خدمت رساني هستند. در عين حال، برنامه جهاني غذا با همکاري ارتش آمريکا جيره کمک غذايي روزانه براي 200 هزار نفر توزيع مي نمايد. اين برنامه قصد دارد تا يک ميليون نفر را تا هفته هاي آينده و نهايتا 2 ميليون نفر را تحت پوشش کمک غذايي قرار دهد. ما شاهد ارائه کمک هاي بين المللي هستيم که متناسب با مقياس اين فاجعه است. هر ملتي و هر سازمان امداد بين المللي براي کمک به هاييتي بسيج شده است. کار ما نقل و انتقال اين کمک ها است. بايد مطمئن شويم اين کمک ها به سريع ترين وجه ممکن به دست مردمي برسد که به آن نياز دارند. نمي توانيم شاهد اين باشيم که اقلام ضروري در انبار ها بمانند. هيچوقتي براي از دست دادن و پولي براي هدر دادن نداريم. اين امر نيازمند هماهنگي قوي و موثر، شامل تلاش دسته جمعي و يک پارچه جامعه بين المللي به رهبري سازمان ملل متحد است. اين تلاش حياتي از روز نخست آغاز شد و شروع آن در ميان سازمان ملل و کار گزاري هاي امداد بين المللي همچنين در بين نقش آفرينان مهم يعني همکاري نزديک سازمان ملل با ايالات متحده آمريکا و کشور هاي اروپايي، آمريکاي لاتين و بسياري از نهادهاي ديگر بود که اقلام فوري انسان دوستانه مورد نياز را تا کنون ارائه داده اند. اين نياز ها بايد به "خوشه هاي" درست تعريف شده گروه بندي شوند تا تلاش هاي تمامي سازمان هاي گوناگون همديگر را کامل کنند تا دوباره کاري صورت نگيرد. براي مثال "خوشه" بهداشتي سازمان جهاني بهداشت از قبل در حال سازمان دهي کمک پزشکي در ميان 21 کارگزاري بين المللي است.حساسيت لحظه ها طبعا بر برنامه ريزي هاي ما اثر خواهد گذاشت. اما هنوز براي فکر کردن در باره فردا دير نيست، نکته اي که رييس جمهور رنه پرووال بر آن در زمان ديدارمان تاکيد داشت. هاييتي اگرچه کشوري شديدا فقير است، اما پيشرفت نيز داشته است. از ثبات نويني بهره مي برد و سرمايه گذاران دوباره به اين کشور بازگشته بودند. کافي نيست که اين کشور همانگونه که قبلا بود باز سازي شود و يا بهسازي زير بنايي نباشد. ما بايد کمک کنيم تا هاييتي از گذشته نيز بهتر ساخته شود و با همکاري نزديک با دولت اطمينان حاصل شود پول و کمک هايي که امروز سرمايه گذاري مي شوند منافع پايدار خواهند داشت، شغل ايجاد کنند و اين کشور را از وابستگي به سخاوت جهان رها نمايند. درک گرفتاري هاييتي يادآور مسئوليت هاي گسترده تر ما است. يک دهه قبل جامعه بين المللي قرن جديد را با توافق بر اقدام براي حذف فقر مطلق تا 2015 آغاز کرد. تلاش هاي عظيمي براي دستيابي به پاره اي از اين "اهداف هزاره" بلند پروازانه، صورت پذيرفته است. اين اهداف منبع اصلي فقر جهاني و موانع توسعه مانند نبود بهداشت باروري و آموزش تا نبود مديريت بيماري هاي عفوني را هدف قرار مي دهند. در عين حال پيشرفت در ساير موارد حياتي به گونه اي بد، عقب است. نتيجه اين است که ما از وفاي به عهد خود براي کمک به ايجاد آينده اي بهتر براي فقيران جهان بسيار عقب هستيم. همانگونه که سريعا به کمک هاييتي مي رويم، اجازه دهيد اين تصوير بزرگتر را به خاطر داشته باشيم. اين پيامي بود که من به گونه اي روشن و رسا از آن مردم در خيابان هاي پورتوپرنس دريافت کردم. آنان در خواست شغل، منزلت و آينده اي بهتر کردند. اين اميد تمامي افراد فقير جهان است در هرجا که به سر مي برند. انجام اقدام درست براي هاييتي درزمان نياز، پيام قوي اميد براي آنان نيز هست. مشاهده خبر ارسال شده بعد
نامه بان کي مون، دبير کل سازمان ملل براي همدردي با مردم هاييتيهاييتي تنها نيستدرپي زلزله هاييتي با کي مون دبير کل سازمان ملل در نامهاي با مردم اين کشور ابراز همدردي کرد.دراين نامه آمده است:فاجعه در هاييتي دگربار چيزي را به ما به عنوان انسان نشان مي دهد که هميشه از آن آگاه بوده ايم: حتي در ميان بدترين خرابي، همواره اميد وجود دارد.اينجانب اين موضوع را شخصا هفته گذشته در پورتوپرنس مشاهده کردم. سازمان ملل متحمل عمده ترين ميزان تلفات در تاريخ خود شد. مقر ما در پايتخت هاييتي توده اي از بتن له شده و آهن مچاله شده بود. فکر کردم چگونه کسي مي توانست جان سالم بدربرده باشد؟ در عين حال لحظاتي پس از خروجم از هاييتي با قلبي آکنده از اندوه، دريافتم امداد گران بازمانده اي را پس از پنج روز زنده نجات دادند که زير آوار بدون غذا و آب مدفون شده بود. چنين انديشيدم که اين معجزه اي کوچک و نشانه اي از اميد است. فجايعي از نوع آنچه در هاييتي رخ داد يادآور شکنندگي زندگي ما است و درعين حال براستقامت ما نيز تاکيد دارد. ما شاهد صحنه هاي دلخراشي در تلويزيون بوده ايم: بناهاي ويران شده، اجساد رها شده در خيابان ها، مردم نيازمند به غذا، آب و سرپناه. اينجانب همه اين موارد و بيشتراز آن را درحاليکه درشهر مخروبه پورتوپرنس حرکت مي کردم، از نزديک شاهد بودم. اما چيز ديگري نيز ديدم – تجلي روحيه انساني قابل تحسين، مردمي که دشوارترين صدمه را متحمل شده بودند، در عين حال انعطاف پذيري شگفت آوري از خود نشان مي دادند.طي سفر کوتاهم، مردم عادي را ملاقات کردم. گروهي از مردان جوان در نزديکي کاخ رياست جمهوري تخريب شده به من گفتند که مي خواهند براي بازسازي هاييتي کمک نمايند. فراسوي بحران فعلي، آنان براي کار، آينده اي با منزلت، و شغل اميدوار بودند. آن سوي خيابان، مادر جواني را ملاقات کردم که با کودکان خود در چادري در پارک با اندک غذايي زندگي مي کرد. هزاران نفر مانند وي بودند که صبورانه سختي را تحمل و به يکديگر به بهترين شکل کمک مي کردند. او همانند ديگران ايمان داشت که به زودي کمک خواهد رسيد. به آنان گفتم "آمده ام به شما اميد دهم". "مايوس نباشيد". در پاسخ، آن مادر نيزاز جامعه بين المللي خواست به خاطر کودکانش و نسل هاي فردا، براي بازساي، به هاييتي کمک نمايند.براي آناني که همه چيز را از دست داده اند، کمک کافي نمي تواند به زودي تامين شود. اما با وجود مشکل چالش هاي تدارکاتي در پايتخت، جايي که همه خدمات و ظرفيت ها از بين رفته، به ميزان زياد در راه است. تا دوشنبه صبح، 40 تيم امداد و نجات بين المللي با بيش از 1700 نفر در حال کار بوده اند. ارائه آب سالم در حال افزايش است، چادر و سرپناه هاي موقتي به تعداد زياد در حال ورود است. بيمارستان هايي که به شدت صدمه ديده اند دوباره با کمک تيم هاي پزشکي بين المللي در حال خدمت رساني هستند. در عين حال، برنامه جهاني غذا با همکاري ارتش آمريکا جيره کمک غذايي روزانه براي 200 هزار نفر توزيع مي نمايد. اين برنامه قصد دارد تا يک ميليون نفر را تا هفته هاي آينده و نهايتا 2 ميليون نفر را تحت پوشش کمک غذايي قرار دهد. ما شاهد ارائه کمک هاي بين المللي هستيم که متناسب با مقياس اين فاجعه است. هر ملتي و هر سازمان امداد بين المللي براي کمک به هاييتي بسيج شده است. کار ما نقل و انتقال اين کمک ها است. بايد مطمئن شويم اين کمک ها به سريع ترين وجه ممکن به دست مردمي برسد که به آن نياز دارند. نمي توانيم شاهد اين باشيم که اقلام ضروري در انبار ها بمانند. هيچوقتي براي از دست دادن و پولي براي هدر دادن نداريم. اين امر نيازمند هماهنگي قوي و موثر، شامل تلاش دسته جمعي و يک پارچه جامعه بين المللي به رهبري سازمان ملل متحد است. اين تلاش حياتي از روز نخست آغاز شد و شروع آن در ميان سازمان ملل و کار گزاري هاي امداد بين المللي همچنين در بين نقش آفرينان مهم يعني همکاري نزديک سازمان ملل با ايالات متحده آمريکا و کشور هاي اروپايي، آمريکاي لاتين و بسياري از نهادهاي ديگر بود که اقلام فوري انسان دوستانه مورد نياز را تا کنون ارائه داده اند. اين نياز ها بايد به "خوشه هاي" درست تعريف شده گروه بندي شوند تا تلاش هاي تمامي سازمان هاي گوناگون همديگر را کامل کنند تا دوباره کاري صورت نگيرد. براي مثال "خوشه" بهداشتي سازمان جهاني بهداشت از قبل در حال سازمان دهي کمک پزشکي در ميان 21 کارگزاري بين المللي است.حساسيت لحظه ها طبعا بر برنامه ريزي هاي ما اثر خواهد گذاشت. اما هنوز براي فکر کردن در باره فردا دير نيست، نکته اي که رييس جمهور رنه پرووال بر آن در زمان ديدارمان تاکيد داشت. هاييتي اگرچه کشوري شديدا فقير است، اما پيشرفت نيز داشته است. از ثبات نويني بهره مي برد و سرمايه گذاران دوباره به اين کشور بازگشته بودند. کافي نيست که اين کشور همانگونه که قبلا بود باز سازي شود و يا بهسازي زير بنايي نباشد. ما بايد کمک کنيم تا هاييتي از گذشته نيز بهتر ساخته شود و با همکاري نزديک با دولت اطمينان حاصل شود پول و کمک هايي که امروز سرمايه گذاري مي شوند منافع پايدار خواهند داشت، شغل ايجاد کنند و اين کشور را از وابستگي به سخاوت جهان رها نمايند. درک گرفتاري هاييتي يادآور مسئوليت هاي گسترده تر ما است. يک دهه قبل جامعه بين المللي قرن جديد را با توافق بر اقدام براي حذف فقر مطلق تا 2015 آغاز کرد. تلاش هاي عظيمي براي دستيابي به پاره اي از اين "اهداف هزاره" بلند پروازانه، صورت پذيرفته است. اين اهداف منبع اصلي فقر جهاني و موانع توسعه مانند نبود بهداشت باروري و آموزش تا نبود مديريت بيماري هاي عفوني را هدف قرار مي دهند. در عين حال پيشرفت در ساير موارد حياتي به گونه اي بد، عقب است. نتيجه اين است که ما از وفاي به عهد خود براي کمک به ايجاد آينده اي بهتر براي فقيران جهان بسيار عقب هستيم. همانگونه که سريعا به کمک هاييتي مي رويم، اجازه دهيد اين تصوير بزرگتر را به خاطر داشته باشيم. اين پيامي بود که من به گونه اي روشن و رسا از آن مردم در خيابان هاي پورتوپرنس دريافت کردم. آنان در خواست شغل، منزلت و آينده اي بهتر کردند. اين اميد تمامي افراد فقير جهان است در هرجا که به سر مي برند. انجام اقدام درست براي هاييتي درزمان نياز، پيام قوي اميد براي آنان نيز هست. مشاهده خبر ارسال شده بعد
مشاهده خبر ارسال شده بعد
بیشتر بخوانید...
امتياز شما به تحلیل اين خبر